سفر با هواپیمایی قطر

شاید بهترین مزیتی که این هواپیمایی داره اینه که فقط از تهران پرواز نداره و از شهرایی به جز تهران هم مسافرا رو جمع میکنه، کلا سیاست این هواپیمایی اینه که از سرتاسر دنیا مسافرا را جمع کنه و به مقصد برسونه (این کار را نکنه هواپیما هاش خالی‌ می‌مونند).

یادمه یک مسافری از افغانستان داشت می رفت کانادا اول اورده بودنش ایران بعدش قطر بعدش قرار بود بره انگلیس بعدشم کانادا میگفت ۲ روز توی راهیم ولی‌ خوب ارزونتر برامون در میاد. در ایران چون مسافرا کمترن از هواپیمای کوچک تری استفاده میکنند که فکر کنم حداکثر با توجه به مبدأ پرواز ۲ ساعته به قطر برسید و با توجه به پرواز بعدیتون در ترانزیت میمونید (البته اگر طولانی بشه ازتون پذیرایی میکنند) در ضمن وسایلتونم به طور خودکار سواره هواپیمای بعدی میشه، گاهی اوقات هواپیما خیلی‌ خلوته و کلا هر جا خواستید میتونید بشینید (برای ما که اینطور بود)!

از نظر پذیرایی هم بسیار عالی‌ عمل میکنند و یک لحظم اجازه نمیدن وقتتون تلف شه! البته از نظر مسافر هم باید انتظار هرجور مسافر با هر فرهنگی‌ را داشته باشید. هواپیما های این هواپیمایی هم جدید و تمیز هستن و در جلوی هر نفر هم یک صفحه نمایشگر هست که مسافران را سرگرم میکنه.

نکتهٔ جالبه دیگه هم اینه که زمان فرود را به علت اینکه هواپیما خیلی‌ آروم میشینه اصلا متوجه نمیشید. در مورد میزان بار هم اصلا یادم نیست قانونشون چقدر بود ولی‌ از هر دو طرف کلی‌ با من راه اومدن، در ضمن بعد از یکبار سفر با این هواپیمایی کارت عضویتتون فعال میشه در سفرهای بعدی بهتون تخفیف تعلق میگیره و میزان بارتون افزایش پیدا میکنه (بعد از رسیدن زمان پروازی به یک زمان مشخص) در ضمن اگر عضو تارنمای هواپیمایی قطر بشید هر چند وقت یکبار پیشنهادای خوبی براتون می فرستند (پیشنهادا این روزا خیلی زیادتر شده). در مورد کشور قطر هم کلا بیابان بزرگی‌ بود! و هنوز خیلی‌ خیلی‌ جای کار داره....

در ضمن زمانی هم که به قطر رسیدید، حواستون به مدارکتون در هنگام تحویل دادن و تحویل گرفتن باشه که گم نشه (یادمه که ما چند تا گذرنامه تحویل دادیم ولی‌ موقع گرفتن نشمردیم که چند تاست، توی راه بودیم که فهمیدیم جناب مسئول یکیشو یادگاری نگه داشته حالا نمی‌دونم اتفاقی‌ بود یا ...!) اگر هم دوست دارید در این کشور گشتی بزنید فکر نکنم نیاز به زمان زیادی داشته باشید!

این روز‌ها ...

این روزا شرایط برای رفتنم واقعا سخت تر شده و خبرای بد هم همینطوری داره به واقعیت می‌پیونده بطوریکه شاید باید بگم اینجا موندگار شدم، ولی‌ نمیدونم چرا از شرایط ناراضی نیستم )اصلا به این فکر نمیکنم که چرا درسم را همین جا نخوندم و تقریبا از همهٔ تصمیم‌های گذشته‌ی خودم راضیم(! شاید همین نوشتن کمی‌ من را آروم میکنه، امروز با خودم حساب می‌کردم اگر امسالم نتونم درسم را ادامه بدم تو این این ۲ سال حدود ۳۰ هزار یورو را از دست دادم (هم پارسال هم امسال)! درضمن تقریبا هم خودم در از دست دادن این بورسا بی‌ تقصیر بودم (البته نمی‌شه گفت کاملا بی‌ تقصیر). کلا به نظرم خیلی‌ شانسم برای رفتن کم شده ولی‌ نمیدونم چرا اصلا نگران نیستم شاید آرامش قبل طوفان هستش شایدم قرار خبر خوشی بهم برسه! در نهایت بطور حیرت انگیزی امیدوارم! البته واقعا ذهنم درگیره اینه که بازم صبر کنم یا وارد زندگی‌ بشم! یک چیز دیگم واقعا برام تعجبه که من به این همه آدم کمک کردم که برن اما خودم نمی‌تونم برم! البته هنوز راضیم و امیدوار ... خدا را شکر.

قوانین نانوشته

زمانی‌ که جواب پذیرش هاتون برسه، متوجه میشید که بر اساس قاعدهٔ خاصی‌ از دانشگاه ها پذیرش نگرفتید برای مثال ممکنه از یک دانشگاه معروف پذیرش با فاند بگیرید ولی از دانشگاه های پایین تر هیچ پذیرشی دریافت نکنید! این اتفاقات به دلیل قوانین نانوشته هر دانشگاه هستش که باید سعی‌ کنید قبل از فرستادن مدارک از این سیاست ها اطلاع پیدا کنید مثلا بعضی دانشگاه ها هستن که نیاز به گزارش نمرات زبان و پست مدارک ندارند و همه چی‌ به صورت انلاین انجام میشه (Oregon State و Vanderbilt) یا دانشگاه هایی هستن که توی تارنماشون برای دانشجوها مینیممی برای GRE نذاشتن ولی مثلا اگر زیر 1200 بشین اصلا پذیرش نمیدن این شرایط هم اصلا به رنک دانشگاه ربط نداره (به نظرم South Carolina اینطوری بود که مدارک دوستم را بررسی نکردن) یا مثلا بعضی از دانشگاه ها پذیرش راحت میدن ولی‌ اونجام بری استاد پیدا نمیکنی‌ یا مثلا دانشگاه هایی‌ که تا استاد پیدا نکنی‌ اصلا پذیرش نمیدن (Michigan یا UNCC) یا بعضی از دانشگاه ها که بعد از کلی‌ التماس و رایانامه نگاری حاضر میشن مدارک را انلاین قبول کنند (Cleveland State) یا دانشگاه هایی که بعد از ددلاین هم قبول میکنند اپلیکیشن فی را بریزین و مدارک را ارسال کنین (Kentucky) البته تقریبا همه قبول می‌ کنند که مدارک را بعد ددلاین بفرستین! یا اینکه بعضی از دانشگاه ها اصلا دانشجوی بین‌المللی نمی گیرند، یادمه به استاده میل زده بودم در جواب گفته بود دانشگاهشون در مقطع ارشد دانشجوی بین‌المللی نمیگیره! یا دانشگاه هایی‌ که استاد همه کارست اگر استاد بخوادت دیگه نمرهٔ GRE هم لازم نداری! یا دانشگاه هایی‌ که رو مینیمم ها حساس نیستن و با دانشجو کنار میان و خیلی‌ موارده دیگه. البته این سیاست ها برای هر دپارتمان و هر مقطع معمولا متفاوته و حتی ممکنه هر ساله تغییر کنه (دوستم مدارکش را بررسی نمیکردن چون گفته بودن نمرهٔ GRE کم شده دوستم اعتراض کرده بود که تو تارنماتون چیز دیگه ای گفته بودید، گفته بودن سیاست امسال دانشگاهشون عوض شده) پس فکر نکنید چون از رنک ۱۰ پذیرش گرفتید حتما از ۲۰ هم میگیرید، یا چون دوستتون گرفته شما هم میگیرید یا چون امسال پذیرش گرفتید سال دیگه هم حتما پذیرش میگیرید! بخاطر این سیاست ها هر اتفاقی ممکنه پیش بیاد! به همین دلیل اگر می‌خواین از اپلایتون مطمئن شید حتما با استادها، دانشجوها و مخصوصاً منشی گروه و مسئول دانشجوهای بین‌المللی ارتباط برقرار کنید تا همه چی دستتون بیاد، البته خوب اطلاعاتتون تا بعد از نتایج کامل نمیشه ولی‌ به نظرم تلاشتون را بکنید.

*** چه خوب می شد یک موضوع در تارنمای اپلای ابراد به نام سیاست دانشگاه های آمریکا باز میشد و دوستان تجربه اپلای هر دانشگاه را مینوشتن.

*** این سیاست ها فقط به اپلای محدود نمیشن و به فاند گرفتن، هزینهٔ بیمه، قانون مالیات، مدرک و شرایط تحصیلی‌ و ... هم ارتباط پیدا میکنند.

*** اسم بعضی از دانشگاه هارو آوردم ولی‌ اصلا مطمئن نیستم همینا بودن که چنین سیاست هایی را داشتن، پس لطفا شما هم برای اطمینان تحقیق کنید. چون واقعا اسم دانشگاه ها یادم رفته بود و با کلی‌ شک و تردید نوشتم. باز هم تاکید می‌کنم سیاست ها دپارتمان به دپارتمان و در هر مقطع فرق میکنه!

چطوری در آمریکا دانشگاه پیدا کنیم؟

اگه تصمیم دارین با استادا ارتباط برقرار کنید قبل از اون باید صفحه استادها را در دانشگاه ها پیدا کنید، برای پیدا کردن دانشگاه ها که خیلی‌ هم زیاد هستند چند تا راه دارید، اول اینکه به تارنماهایی‌ که دانشگاه هارو رنک کردند مراجعه کنید و دانشگاه های آمریکایی را جدا کنید (در این حالت به دانشگاه هایی‌ دست پیدا می‌کنید که در رنک جهانی‌ هستند)، برای اینکار بهتره از دو تارنما timeshighereducation و topuniversities استفاده کنید در مرحلهٔ بعدی باید به تارنما usnewsمراجعه کنید در این تارنما که مخصوص دانشگاه های آمریکا هست، ۱۰۰ دانشگاه اول هر رشته را میتونید پیدا کنید (البته پولی هستش که میتونید به اینجا مراجعه کنید)، بعد از این دو تارنما به تارنماهای campustours و gradschools سر بزنید که تارنما اول اطلاعات کاملی از فضای دانشگاه ها هم میده، بعد از این مراحل که کلیم وقتتون را میگیره باز هم اگر خواستین دانشگاه های بیشتری پیدا کنید که تو هیچ رنکی نیستن، میتونید از ویکی پدیا استفاده کنید و همهٔ مکان های دانشگاهی را پیدا کنید. به  نظرم اگر همه‌ این مراحل را انجام بدید دیگه دانشگاهی نیست که ندیده باشین البته به این نکته ام توجه کنید قرار نیست هر دانشگاهی که تو آمریکا هست، خوب باشه! همین طور که می‌بینید خیلی‌ از دانشگاه های معروف اونجا اصلا تو رنک کلی‌ جایی ندارند، البته خیلیا میگن رنک ها زیاد معتبر نیستن ولی‌ به نظرم حداقل آدم میتونه ازشون دانشگاه هارو پیدا کنه. در ضمن میتونید از لیست وزارت علوم هم استفاده کنید.

تو نیکی کن و در دجله انداز که ایزد در بیابانت دهد باز

اگر وارد روند پذیرش گرفتن شدید و هدف بزرگی‌ هم برای خودتون انتخاب کردید، لطفا و خواهشا به دوستانتون کمک کنید و اطلاعات لازم را بهشون بدید. حتما در رزومه و انگیزنامه نوشتن به هم کمک کنید، مخصوصا در آزمون زبان که رقابتی نیست به هم کمک کنید، هرچی‌ باهم تبادل نظر و ایده کنید نمرهٔ خودتون افزایش پیدا میکنه پس منابع و نکات جالب را در اختیار هم قرار بدید، در مورد انتخاب دانشگاه هم با هم تبادل نظر کنید، البته قبول دارم عده ای کاری نمیکنند و از اطلاعات شما سؤ استفاده میکنند و انتظارهای عجیب دارند، ولی‌ لازم نیست حتما در مورد همهٔ جزئیات و استادا صحبت کنید ولی‌ وقتی‌ با هم صحبت می‌کنید ممکن اطلاعاتی‌ از سیستم و سیاست دانشگاه ها گیرتون بیاد و یا نکته ای از شهر و یا ایالت دانشگاه به دست بیاورید. در ضمن نمیگم تو کل دانشگاه داد بزنید که دارین میرین و هرکی‌ کمک می‌خواد بگه! (راستش به نظرم کسی‌ موفق که آروم کارش را پیش ببره). درضمن اگر تصمیم ندارید به دیگران کمک کنید (حق شماست) لطفا حداقل اطلاعات غلط ندید! در مورد اروپا هم به نظرم هر اطلاعاتی‌ که میتونید به بقیه بدید و حتی دوستنتون را تشویق کنید تا جاهایی که شما اپلای می‌کنید اونم بفرسته. چون چیزی از شما کم نمیشه و همه پذیرش میگیرن! و وقتیم میرید اونجا می‌بینید انقدر هموطن اونجا هستش که دوست شما جایی را اشغال نمیکرده! تازه خلقیات دوست شما حتما به خودتون از آدمای غریبه بیشتره، تازه اونجا هم کلیم میتونید به هم کمک کنید و از هم پشتیبانی‌ کنید، اگر با یکدیگر همکاری کنید میتونید شریک پستی هم شید و کلی‌ از هزینه هاتون را کم کنید، پس حتما یک دوست با هدف مشترک برای خودتون پیدا کنید تا اگر مشکلی داشتید یا از روند طولانی پذیرش گرفتن خسته شدید با هاش صحبت کنید و انگیزه بگیرید و یا میتونید با هم زبان کار کنید، همچنین میتونید تقسیم وظایف کنید (در پیدا کردن دانشگاه و ...) اگرم واقعا می‌بینید دوستتون رقیبتونه! خوب با یکی‌ که رشتش با شما تفاوت داره همکاری کنید. کلا من سعی‌ کردم در زمان اپلای به همه کمک کنم البته تا جایی که تونستم البته قبول دارم بعضیا انتظارای عجیب دارن، البته صادقانه بگم آنقدر که کمک کردم از دوستم پاسخ و کمکی‌ ندیدم، ولی‌ از جاهای دیگه به نظرم جبران شد (آدمایی که فکرشون را نمی کردم خدا را شکر به من کمک کردن). یک نکتهٔ دیگم اینه که برای بعضیا سخته (از جمله تا حدودی خودم) تا اطلاعاتشون را بعد از پذیرش در اختیار دوستان قرار بدند چون گاهی فکر میکنند (شایدم حسادت) که باید متفاوت باشند و خودشون فقط باید از این موقعیت استفاده کنند ولی‌ مطمئن باشید اگر به دوستتون و آشنایانتون کمک نکنید، بعدا کلی‌ آدم بدتر همکلاس شما میشن بعدم اگر به همه کمک کنید از دوست گرفته تا آشنای خیابونی، بعدا که برید مثلا اروپا کلی‌ پایگاه در کشورای مختلف پیدا می‌کنید و هم برای سفر خوبه و هم شاید بعدا به اون دانشگاه برید که اون وقت دوستتون میتونه کمک کنه که پذیرش بگیرید. البته متاسفانه قبول دارم بعضیا زود آدم را فراموش می کنند!